Kleine vertelsels

104    CORRIE

„Laat mij maar begaan”, zei hij vriendelijk, innig van medelijden, omdat ze eiken dag meer afviel.

„Nee heusch niet”, hield ze aan: „u heb al twee, nee, driemaal gezonden ... we maken misbruik op die manier. Nee toe, mama, animeer mijnheer nu niet... Ik wil niet meer hebben.”

Ze zei ’t met grooten nadruk. Maar hij glimlachte en mama kwam daadlijk weer los:

„Wel heb je nu ooit! . . . Nee maar Corrie, wat kun je toch raar doen ... Je maakt me gegeneerd . . . ⁵k weet werkelijk niet... Je maakt me verlegen . . . Wiè animeert mijnheer, malle meid ?. . . O, ze heeft zoo’n hoofdje meneer! . . . Precies haar papa ... In plaats van meneer te bedanken, ben je toch werkelijk onbeleefd! Wat is dat nu?... Is dat een manier om je dankbaar te toonen voor meneer z’n attenties ... Ik ben er u wèl dankbaar voor . . . Want, nietwaar sedert de dood van mijn man kan ik geen extra-vagances maken. . . Versterking, versterking, zegt de dokter . . . Jawel, dokter, zeg ik: u heb ⁵t maar voor ’t bestellen! . . . Die dokters denken dat elkeen biefstuk en wijn en eieren voor ’t smijten heeft. . . Dokter, zeg ik: ik ben al blij als ik mijn kind een varkenslapje kan geven ... Is ^Jt waar of niet? Ik heb geen middelen om eieren en port en bouillon en vleesch te geven . . . Maar dat begrijpt zoo’n dokter niet. . . Die ziet me geloof ik voor vol aan” . . .

Corrie keek van haar moeder naar den bezoeker, dien ze een èngel vond. Nog nooit hadden ze zoo’n héér op kamers gehad, altijd vriendelijk, altijd attent. Het lange zwarte haar van het meisje struifde neer om de schouders, enkel glanzig zwart, met ’t teer gehup van den blauwen strik. De opwinding van ’t praten had op het hoekig gezicht roode vlekjes gegeven . . . Als ze maar dürfde . . . durfde . . . maar ze dürfde niet.. .