Kleine vertelsels

CORRIE

„Och, u is wèl vriendelijk,” zei mama.

„Nee, ⁵t hoeft heüsch niet, heusch niet,” herhaalde Corrie, steunend op de ellebogen in den leunstoel.

„Nu ja,” glimlachte hij: ,,⁵k begrijp wel dat het geen verplichting is — maar ^Jk heb er nu zoo’n wonder groot plezier in . . . En als mama ’t goed vindt, heb jij ’t alleen maar te drinken.”

„Wel, niet waar?” vroolijk lachte mama: „al die scrupules . . . die scrupules . . . Desnoods drink ik óók ⁵n glaasje mee, niet waar? . . . niet waar? . . . Domme meid! ... In onze omstandigheden moeten we de trots maar ⁵n beetje op zij zetten . . . niet waar? . . . Hahaha! . . .Ja, toen m’n man nog leefde . . . toén was ⁵t wat anders, niet waar?

Toen hadden we werkelijk een wijnkeldertje meneer, dat gezien mocht worden . . . ’n Gantemerltje hadden we . . . superbe! . . . Maar nu! . . . Alles Pompenheimer! . . . Hahaha! . . . Hahaha! . . . Eau-du-leiding . . . Hahaha! . . . En ik zeg nog eens, als ⁵t op ⁵t oogenblik luxe was . . . Maar ⁵t is geen luxe ... Je kunt ’t toch geen luxe noemen als de dokter ⁵t voorschrijft. . . Niet waar? .. . Niet waar? .. .”

Corrie, bij het raam van de lage tuinkamer, luisterde met afgewend hoofd.

Het tuintje, gesmoord in de hoog-houten schuttingen, was triestig en zwart.

„Maar mama”, zei Corrie nog eens, toewendend het bleek-smal gezicht met de groote oogen naar den bezoeker „ik houd niet van port — ik hotid er niet van . . . Ach toe, meneer, zendt u asjeblief niet meer.”