Vingeroefeningen

heen, terwijl hij het schilderij met het brood en de haring in een gunstig licht plaatste. „Daar voelde ik nou niks bij hè, dat schilderde ik, omdat er niks anders bij de hand was, wat vindt u ervan?" Daar hij goddank een goede zaak met gezoem en lawaai en de nieuwste apparaten had, zei ik niet: och, houd er nou maar mee op, je hebt eens een gelukkig oogenblik gehad, bij die boerderij en je vergeten dorpje — en hoe weinig menschen hebben zelfs dat nog, zulke goede oogenblikken om zoo argeloos met volkomen verkeerde boomen toch iets ontroerends te maken. Houd nu op met al dat linnen en die haringen en die dure verf — wanneer je eens wist hoe er vroeger brooden met haringen geschilderd zijn, omdat er niets anders bij de hand was misschien, maar met welk een aandacht, met welk een „gevoel".

Wat een geluk eigenlijk, dat men toch niet zoo alles hoeft te zeggen wat men denkt, want juist toen er een angstgebrul uit de beweging-looze verschijning kwam, mompelde de kapper voor zich heen: „Dat is mijn alles, daar leef ik voor, de Kunst." Ik zou hem bijna met mijn stomme eerlijkheid de illusie van zijn leven ontnomen hebben — en wat zou er dan overgebleven zijn? Een kapper die erg moet