Vingeroefeningen

maar de kapper scheen ineens geen kapper meer te zijn — hij werd een mensch, een scheppend mensch. „Dat was mijn eerste schilderij", antwoordde hij op mijn vraag, „het eerste dat ik met verf gemaakt heb, het is mijn geboorteplaats, een dorpje in Brabant; ik zal het er uit halen, dan kan u het beter zien .... Wilt u geknipt worden?" „Wasschen", zei ik voor alle zekerheid; ik zag dat de geest over den kapper vaardig was geworden en dus leek knippen me riskant. Hij had zijn heele goed beklante zaak vergeten; er kwamen steunende geluiden uit de beweginglooze verschijning en ergens zat iemand onder een soort helmapparaat dat aan Hieronymus Bosch deed denken, benauwd met de armen te zwaaien. Maar deze verschrikkingen liet hij aan zijn filmachtig personeel ter behandeling over. Hij was nu hoog boven permanenten en watergolven verheven.

„Dat oude boerenhuis heb ik gevoeld”, legde hij me uit, „de boomen zijn een beetje verkeerd, niet, boomen zijn moeilijk." Ik beaamde, dat boomen tot het moeilijkste behoorde dat er te schilderen valt, afgezien van handen. „U weet er meer van af", concludeerde hij uit deze eenvoudige bevestiging. „Boomen en handen", herhaalde hij voor zich