Vingeroefeningen

deden ze heel druk om me duidelijk te maken hoe ze aan het frappeeren waren — voor mij alleen. Want ineens vertrokken Oscar en Mizzi in schoonste harmonie, zonder de eerst zoo glorieuze Francesca, die plotseling spoorloos verdwenen was. Zij moet een Italiaansche uitdrukking gebezigd hebben, die Mizzi me niet vertalen wilde. De Weensche gaf me spontaan een afscheidszoen, die naar Lenthéric geurde — parfum de la dame rousse — ik herinnerde me die nog van betere tijden.

Dan stond alleen der schone Gustav bleek en melancholisch voor me: „Word ik oud?", vroeg hij angstig, „zie je al erg scherpe trekken bij me? Zou ze die gouden kiezen gezien hebben? Eerst scheen die Weensche toch erg gecharmeerd van me te zijn. Of ben ik niet mooi meer?" Hij vroeg het heel gewoon — hij kon het vragen. Ik stelde hem gerust door iets van „ze zijn pas een paar maanden getrouwd" te prevelen.

Op dit oogenblik verscheen Nini als bescheiden, maar stralend en naar Dralle geurend Viooltje, Ze had werkelijk „het geluk" gevangen dien avond: een engagement voor veertien dagen in den Zwarten Huzaar. „Wat heb ik je gezegd," triomfeerde ze, „een zwarte kat, een zwarte vrouw en de Zwarte