niet. Het verschil was dan ook bijna tragisch: de ietwat gezette Oscar met wipneus, dikke portefeuille en handelsreiziger-innemendheid en de slanke Gustav met het gebruinde smalle gezicht en de groengrijze veroveraarsoogen. Dit keer moest de schone Gustav als claqueur dienen voor het Bescheiden Viooltje van Nini. Oscar werd onrustig en kon niet stil meer op zijn stoel zitten, zelfs de champagne en de canailleuse Francesca, die opdringeriger werd naarmate ze terrein verloor, keek hij bijna niet meer aan. Zijn bolle oogen gingen open voor het gevaar, belichaamd in der schone Gustav, en zooals veelal in het leven, men gaat pas waardeeren wat men bezit op 't moment dat men het dreigt te verliezen. De welwillende gezindheid van de mooie Gustaaf maakte Mizzi werkelijk tot een beauté, vooral wanneer ze lachte; ze had dan kuiltjes in de wangen, zooals het een Weensche betaamt.
Ik had nog juist tijd voor mijn koffie met pousse-café — ditmaal heel andere koffie dan in 't begin van den avond, in een kannetje rijk geserveerd op een extra tabletje met een glaasje spuitwater en een extra buiging, en de likeur werd door de 3 obers samen bediend — als een sacrale rite werd plechtig een heele flesch groene Chartreuse gebracht, vervolgens