huilen. Gehuil kun je desnoods bij zuurkool met spek nog verdragen, maar niet bij de uitgezóchte en in langen tijd niet genoten spijzen, waar De Zwarte Huzaar bekend voor was. Ook ik werd als bij tooverslag door de drie obers ijverig en zorgvuldig bediend; vaag herinnerde ik me nog hoe de eene met een dédaingezicht de koffie had gebracht, maar dat moest al lang geleden zijn, — de glans van het illustre gezelschap was rijk en stralend genoeg om ook mijn bescheiden persoonlijkheid op te luisteren,
Nini had „beet”: ze was als nummer in het programma van den avond ingelascht geworden, Op de een of andere manier schenen alle drie danscostuums in haar tasch te zitten. Ze begon met de apache-dans. Ik vroeg Oscar zeer luid te applaudiseeren; god wat een succes voor Nini: de rijke heer met de twee dames, het duurste merk Champagne en mij als vierde couvert klapte als bezeten in zijn groote dikke handen, dolblij met een nieuwe afleiding.
Ik hield mezelf voor niet teveel te eten — ik had eens gehoord van uithongeringsge-vallen, die dood waren gebleven bij een al te overvloedig maal. En tot op heden denk ik dat ik mijn leven aan de teedere weenende