Vingeroefeningen

wapens in de buurt van zijn maag, de stad was ingegaan. Wie houdt het eigenlijk nog in zijn huis uit, met de vertrouwde dingen, die in lange jaren en met uiterste zorgvuldigheid zijn uitgezocht — dingen van schoonheid, platina van eeuwen en iets dat niet in woorden te brengen is.

„Zooiets behoor je eigenlijk weg te brengen", raadt „men" me aan; de „men" die 60 pakken thee koopt en 50 flesschen slaolie. Wat doet het er eigenlijk nog toe om al dat uitgezóchte teedere en verfijnde weg te brengen? (De thee, de slaolie en de grutten bedoel ik niet).

Wanneer dat andere, waar men bij terugkeerde, na ergens in schemerlicht gedronken, gefluisterd en geglimlacht te hebben, weggebracht behoort te worden, moeten de man met het erwtensoepkleurig pak en de vuurwapens en ik zelf immers allang ergens weg en opgeborgen zijn? En hoe en waar misschien?

Eigenlijk zou ik graag nog een beetje willen leven en die man met de leeren dingen aan ook, hoewel ik niet naar zulk een overdreven leeftijd verlang als hij. Maar toch nog wel een jaar of tien wil ik er bij zijn, bij den lallenden onzin en de bitterheid, zoetheid en heetheid van het leven, bij aardige en rare menschen,