Vingeroefeningen

zal nooit iemand meer wat ter leen vragen — de menschen moeten zich dan te diep vernederen voor mij en daar kan ik niet tegen.

Gelukkig heb ik twee kruideniers — ze hebben het zelf gewild — ze liepen me de deur plat, en ik bezat weinig energie — daarom nam ik ze toen maar allebeide. De een is er nog bakker bij — God zij gedankt. Ze hebben me halsstarrig een paar weken lang beloofd voor „worstensaus” te zorgen, tot ze eindelijk inzagen, dat ik worcestersauce bedoelde, en daar konden ze niet aan komen, zeiden ze, de buurtkruideniers — onbekend spul was het. Ze hebben vertrouwen in me, de ongeluk-kigen; ze weten niets van de dwangbevelen en de Electra-onthoudingen af tot nu toe. Door een eigenaardig spleen van den huiseigenaar wordt plotseling het heele huis prachtig in de verf gezet, een heerlijk soort lakverf komt er op deuren en kozijnen. Het is een lakverf die vertrouwen inboezemt, iedereen vindt het zoo mooi staan en iedereen denkt, dat het mijn eigen huis is, dat ik zelf zoo prachtig laat opverven. Ik leef bij de gratie van een licht glanzend vernis — de kruidenier en de kruidenier-bakker hebben door dit vernis het diepste vertrouwen in me gekregen. Ik moet het weliswaar zonder worcester-sauce stellen, maar