Misschien heeft de uitspraak van dit woord toch nog iets met dit verhaal te maken, zooals de pleinvrees van den echtgenoot en de wondere volkomenheid van Karei er eenigs-zins mee samen hangen — alles heeft een merkwaardig verband op dit ondermaansche, de eenvoudige zoowel als de ingewikkelde dingen van het leven. Het woord jasje nu sprak mevrouw van Berch van Vleuten als volgt uit: Men neme de Duitsche sch pho-netisch in plaats van de s en slikke de daaropvolgende e volkomen in. Dezelfde eigenaardige uitspraak kon ik bij het woord „halsje” waarnemen: „Karei, wees voorzichtig met het halsje.” Dezen meer dan overbodigen raad kreeg Karei ten opzichte van een soja-fleschje, waar hij bijna op de wijze der Japanners de kunst van het bloemen schikken in demonstreerde. „Veurzichtig,” sprak mevrouw van Berch van Vleuten uit. Wanneer ik hier nog bijvoeg, dat deze mevrouw met den wijsvinger van haar dorre dameshand langs richels, spiegels en andere dingen streek, waar stof zich placht op te hoopen, en bij het vinden van deze substantie den naam KAREL in het aldus ontwaarde stof schreef, behoef ik hier niet veel meer over aard en karakter dezer dame te zeggen.