Vingeroefeningen

dat ik me nog van booze leeraren en belee-digde ooms en tantes herinner. Ik had iets aan Het Steun moeten opgeven, geloof ik, dat Juffrouw Leida verzuimd had. Ik had me ook strafbaar gemaakt, zei Het Steun. Iedereen had zich strafbaar gemaakt, Juffrouw Leida vooral en dat nog wel bij een Mr in de rechten aan huis. De Mr in de rechten was ook strafbaar, heel erg zelfs — want zoo iemand behoort dat toch te weten, verweet Het Steun. En misschien omdat ik zoo passief bleef en een beetje recalcitrant, net als vroeger bij de tantes en leeraren, speelde Het Steun zijn laatste troef uit: „Die vrouw schijnt nog wel te deugen", informeerde Het Steun valsch, „maar de man ...." Er kwamen echt veel stippeltjes achter dat woord „de man". En zooals vroeger op school had ik lekker een antwoord bij de hand — ik zei „De man is ziek, die loopt aan een driepoot en heeft trombose." — „Aan een driepoot loopt ie", beaamde Het Steun langzaam, maar niet in het ziekenhuis — ha — ha — ha, het ziekenhuis is goed, die hebben u er ook tusschen genomen. Hij loopt aan een drievoet," herhaalde Het Steun treiterig langzaam, „hij is werkelijk leelijk neergesmakt geworden — bij die roofaanval, gelukkig maar — een zware jongen." „Hoeveel