Vingeroefeningen

heeft hij?" vroeg ik tam. „Nog 2 jaar te goed," antwoordde de man met een diepe plechtige stem — „7 jaar bij elkaar."

Alle gezelligheid is nu verdwenen. Juffrouw Leida loopt aldoor te huilen, ze werd zoo graag „Mevrouw" genoemd — ze kleedde haar kinderen overdreven keurig aan. Het was alles zoo netjes en goed in elkaar gezet — een arme vrouw met 5 kinderen met een man in 't ziekenhuis — slachtoffer van zijn berGep, zoo te zeggen, een man met een drievoet. Ik durf haast niet meer te vragen: „Hoe gaat het met uw man?" Zóó iets eenvoudigs kan je al niet meer vragen.

Soms is het werkelijk pijnlijk achter de waarheid van sommige dingen te komen. Ik wou, dat die onzalige man van Het Steun toch maar zijn mond had gehouden. Maar Het Steun schijnt nu eenmaal geen „manier van tak te hebben....