Vingeroefeningen

Juffrouw Leida had den vorigen dag nog gehuild, omdat ik huilde — echte dikke tranen — ik huilde om de „Ballade der Seerauber”, die voor de radio door Ernst Busch gezongen werd. Ik ben soms sentimenteel, vooral, wanneer ik er nog een beetje ander verdriet bij heb. Juffrouw Leida huilde zoo beeldig mee — ze heeft zulk een mooi fijn gezicht en ze is een van de weinige menschen die huilen goed staat — „as ik soms zoo'n lied hoor, denk ik ineens aan al me verdriet", zei ze vertalend wat ik zoowat dacht. Juffrouw Leida huilde ook bij de door hemelsche gerechtigheid teruggevonden kousen — Frieda uit West-falen was eerlijker, plichtgetrouwer, onuit-staanbaarder dan ooit. Vlak daarop ging ze reuzel uitbraden en heel hard trappen op en af loopen met dingen die rammelden, en Taais verwijten, dat hij zijn voeten niet geveegd had. Het speet me voor Taais, die ik graag mocht — hij was zoo stil en bescheiden, en onwillekeurig neemt men het voor de verdrukten en ellendigen op. De arme Thijs mocht sinds zijn huwelijk niet meer voetballen en geen borreltje om den hoek gaan drinken — hij mocht alleen maar dat heele kleine positie-tje hebben en daar de centjes van bij Frieda brengen, en Frieda spaarde ze dan op. Ik hoop, dat