Vingeroefeningen

treft. Wat moesten die anderen beginnen, die geen kapperswinkel hadden? Maar deze verontrustende gedachte behoefde ik niet ten einde te denken. Want er stond een gekleurde crayon-teekening voor me van een jongeling in Zondagscostuum. Zoo iets buitengewoons konden alleen de heel geraffineerden onder de kunstbroeders of de volkomen eenvoudigen. Een jongmensch in een lichtgele pullover met groen wurmenpatroon en lichtbruine plusfours die niet op de juiste plaats ophielden — en een volkomen uitdrukkingsloos gezicht met een bril en glad naar achteren gekamd en geplakt haar, in de rechterhand een plechtig opgeheven tennis-racket. Waar had ik die jongen toch juist nog gezien? „Ja, dat is ie," beaamde de kapper, en ik constateerde, dat werk-kleeding, ook al is het maar een gewone kappersjas, den (uiterlijken) mensch veredelt. „Och," verklaarde de kapper, „hij had juist z'n nieuwe trui aan en toen heb ik hem daar maar eens in geteekend. Volkomen nieuwzakelijk — Rousseau le Douanier — alle wurmen van de pullover stonden er precies op en dat oerdomme gezicht staarde in een Zondagsche leegte. Ik was zoo verrukt van de teekening, dat ik heelemaal vergat dat ik in het schuim zat; de klodders die kil langs mijn