Vingeroefeningen

kwaads vermoedend aan het folterwerktuig liet vastmaken door de wel fraaie, doch onhandige kinderen van den kapper.

„Misschien kan uw dochter me het haar wasschen", poogde ik te redden wat er dien dag nog te redden viel — een verkeerd ge-wasschen hoofd met desnoods wat resten zeep er in en water langs je hals moest nog een verrukking zijn tegen een verkeerde permanent.

Maar de kapper protesteerde; „Nee, ik krijg hier haast nooit iemand om over de kunst te praten; 't zijn allemaal zulke stommelingen hé, ze kunnen geen plaat uit de bazar van een kunstwerk onderscheiden, alleen alsmaar zichzelf in de spiegels bekijken; ik word er misselijk van, wat een vak! ’k Zal u nog eens wat laten zien, een oogenblikje."

Ik zat met een groote witte schuimbol om mijn hoofd gehoorzaam te wachten. Hier viel niet aan te ontkomen; alle kunstenaars, al hebben ze maar éen keer in hun leven bijna iets goeds gemaakt, hebben nu eenmaal iets van bezetenen en deze man had de ziel van een kunstenaar. Toen ik nog eens goed naar de haringen en citroenen en geraniums keek, zag ik eigenlijk niet heel veel verschil tusschen dit werk en dat wat men meestal op de steeds wederkeerende kunsttentoonstellingen aan