Trammelant met de familie

groot was plotseling de afstand tussen pantalon en slobkousen geworden. En van zijn over het vest hangende, verfrommelde das zal ik maar zwijgen.

Liever zou ik, wanneer dat niet te lang duurde, een loflied willen zingen op het smaakvolle ensemble dat de neger vertoonde. Ik wil er slechts mee volstaan, dat ook hij slobkousen onder scherpe broekvouwen droeg. Als bus-sen sloten ze, deze onlogische voetbekledingen. Wat zeg ik - onlogisch? Bij die neger kreeg men het gevoel zonder slobkousen niet te kunnen leven. En hoe zijn das zat! zijn tonige en toch fleurige das, die op zichzelf reeds een stukje levensvreugde verbeeldde!

Ik vertelde reeds, dat de exoot op dit late, onfortuinlijke uur zichzelf een les overhoorde en blijkbaar in de geheimen onzer schone taal poogde door te dringen: ‘Ik eb, joe ebt, hie eeft,’ prevelde hij hartstochtelijk het ons zo eenvoudig lijkende werkwoord ‘hebben’ voor zich heen. Wij, ik bedoel de groenachtige schimmen, hadden onze couranten en boeken mismoedig achteloos naast ons en op de grond laten glippen. Onze gedachten waren immers in het eentonige treinritme rat-tat-tat zoek geraakt; we zouden ze later wel ergens weer opscharrelen. Wij hadden blauw-rode neuzen, en het genadeloze, nuchtere spoorweglampje onthulde zelfs bij de jongsten onder ons reeds onbarmhartig de groefjes en rimpeltjes, waar men langzamerhand zo zielig aan wennen moet.

De neger had uit de aard der zaak geen rode neus, en de brede, eenvoudige vlakken van zijn gelaat waren volkomen glad en gaaf - leeftijdloos. Er bevonden zich on-

203