Trammelant met de familie

hij smartelijk op neer. Hij moest het verkopen - iets dat hem aan het hart gegroeid was, verklaarde hij zuchtend. Er ging van het No-masker een magische werking uit: een wit, smal vrouwengelaat met felrode, voor lust en leed des levens even geopende mond. Het beroep op mijn medelijdend hart dat de eerwaardige heer deed was overbodig: in een vreemde betovering kocht ik het masker -het zou nu toch in hetzelfde huis blijven, want ik zou erin trekken. Een interieur met associaties aan stille Oudhollandse binnenhuizen: een gezette dame zat zo idyl-lisch-huishoudelijk met een breiwerkje en een berustend gezicht; de regen druppelde monotoon tegen de glazen koepel van de oude tuinkamer - een tuinkamer vol sfeer, zoals men die ter wereld nergens dan alleen in Oudhollandse grachtenhuizen aantreft. Die tuinkamer gaf de doorslag, er ging een magische aantrekkingskracht vanuit - opnieuw werd ik door een vreemde betovering bevangen - het was een melancholieke Hollandse tuinkamer uit een dier Hollandse familieromans, waar in het begin alles zo blijmoedig zijn rustige gangetje gaat, met kopjes koffie om elf uur ’s ochtends precies, bezoeken van oma’s en tantes op het theeuurtje en die sfeer van welstand, keurigheid, gematigdheid en ergens een flauwe geur van lavendel - een sfeer, die ik lang had moeten missen. Het regelmatig tikken van de breipennen, begeleid door het even regelmatig tikken van de regendroppels - het was een eindeloze Hollandse zomerregen - dat mevrouw zo treurig vond, stemde mij aangenaam rustig en ook het tuin-uitzicht op de druipende oude stille bo

187