Trammelant met de familie

mens, een man van de wereld. Hij staarde met zijn rare, vérziende ogen lang over het wijde water, waarboven in de staalblauwe lucht de hoge witte voorj aarswolken dreven en dan naar de zware oude balken in de lage kajuitachtige kamer. Toen wees hij naar de kade - negers, matrozen, Chinezen kwamen uit kleine kroegjes - naar het brede water en de voorbijvarende kleine snelle sleepboten en wolken, naar de kranen en vemen, en de geelzwarte schoorstenen der grote oceaanschepen op Londen en Java, die ik nog vaag, maar hij heel duidelijk kon zien, omdat hij abnormaal vérziende is. Hij zette zich in de hoge oude kerkstoel en zei eindelijk: ‘Hier möchte ich wohnen und werken - andere Häuser sind das Teil einer Bürgerstrasse, aber dieses Haus ist ein Stück der Welt.’ En op mijn protest dat de mensen toch afschuwelijk waren geweest en zijn dames en monocle hadden besmeurd, antwoordde hij schouderophalend:    ‘Das Bisschen

Leute...’ Van deze schrijver zal men wellicht nog horen; maar niet hier - ik ben geen recensent, noch zelf eigenlijk een schrijver of estheticus, dat een nieuw vak schijnt te zijn en onlangs hier en daar door mij ontdekt is in kunstcatalogi; ik ben maar een amateur met zwakke zenuwen.

Daarom maakten die deftige kunstzinnige mensen en dat rijke huis aan de Herengracht ook zulk een diepe indruk op me. Verarmde rijken of rijke verarmden - ik weet niet precies meer hoe ze zich noemen. De iets te blozende heer had eerwaardige witte haren en drukte een ivoorkleurig No-masker ter hoogte van zijn hart en daar keek

186