Trammelant met de familie

duidelijk, onverbiddelijk, eindeloos en hopeloos het laatste traplopergesprek begeleidde - op volle kracht stond die radio - o melancholie van Hollandse ‘chansons’ en Hollandse flatjes.

Maar eens bracht het noodlot me in een deftig grachtenhuis met kunstzinnige deftige bewoners - in vier jaar kan veel gebeuren. Alles kwam dan ook bij elkaar: het nieuwe voorjaar, de oude nostalgie en een buitenlands bezoek dat de sfeer van Parijs, Wenen, Florence en de Cöte d’Azur meebracht. Mijn aangename internationale kennissen hadden mijn huis nog juist zonder direct levensgevaar kunnen bereiken. De buurt bleek niet met hen ingenomen en had hiervan doen blijken op demonstratieve wijze. Mijn Europese gasten waren met mondaine élégance gekleed door goede Parijse huizen - overslanke sterk gemaquilleerde vrouwen en een heer met monocle. De provinciaalse en jaloerse ergernis der buurt hadden zij gewekt; de straatjeugd had de gelaten der dames op misprijzende wijze met oude kopieën naar Rembrandt vergeleken en de nooit-geziene monocle had zelfs atavistische agressieve instincten gewekt. De dames vonden alles ‘merkwürdig’ en ‘trés rigolo’ en de heer met de monocle, een schrijver van Europese allure, ging voor mijn venster staan en veegde bedachtzaam zijn monocle schoon, waarop een beetje vuil gemikt was geweest. Ik klaagde over de buurt en de rauwheid van de bewoners en gaf hem mijn voornemen te kennen ergens te gaan wonen waar het deftig, netjes en rustig zou zijn. Deze schrijver is een kluge Lebemann, een bereisd en objectief

185