Trammelant met de familie

mensen gaan op die planken als over brede bruggen.

En de korte marmeren gang van mijn huis lijkt me de hal van een kasteel, wanneer ik aan de flatjes en de trappen en lopertjes-zorgen denk en de burenplichten en eikaars vuilnisemmers, om beurten naar beneden te dragen volgens een vast roostertje en elke dag een gesprekje met flatje een hoog of twee hoog - ook heb ik een soort surrealistische herinnering aan een geluiden-cocktail: kraaiende baby’s, het menuet van Boccherini, een lichte familieruzie, schone Blume von Hawai, die kleine burgerman, hanegekraai, is not it romantic? ... en boven deze cocktail wolken zware geuren van koolsoorten. Er was een tuintje achter het onderste flatje, grote goedheid wat voor een miezerig tuintje, afgesloten door een verveloos kippenhok (dus de haan is geen fantasie van mij). Voor het kippenhok, waarin enige verfomfaaide kippen van een onbepaald ras en een onbestemd bruinige kleur, dus even slecht gekleed als de mevrouwen, dezelfde monotone en zeurige gesprekjes schenen te voeren als deze mevrouwen op de trap, verhief zich een rotspartijtje van sintels; de Alpenplantjes die althans de fantasie van de bewoner naar dat ideale oord van een deftige Hollandse zomervakantie hadden moeten voeren, waren reeds lang overwoekerd door wild gras en paardebloemen, die er zelf een moeizame strijd om het bestaan voerden.

Een week of drie leef ik dan bijna gelukkig - in het idee er zo goed afgekomen te zijn. Aan het verlies van dertig of veertig gulden ga je niet te gronde - nog ben ik de galmende dreun van ‘die mooie molen’ niet kwijt, die over

184