Trammelant met de familie

thema weer opvattend. ‘Vroeger had je je bestemming, je deed je plicht, ’s avonds was je prettig moe, je had je krantje en je kopje thee, en je wist dat je ergens toe diende. - Maar nu, die ochtenden, die ochtenden,’ zei hij weer met een zware zucht, ‘je staat om zeven uur op, acht uur ontbijt en wat dan? Dan blijft zo’n ochtend je zo aankijken, tot je dan eindelijk de middag haalt - de soos is wel aardig.’

Ik opperde de instelling van een ochtendsoos, maar zo iets scheen volgens bepaalde wetten en statuten niet mogelijk te zijn, ‘alleen maar ’s middags soos, begrijpt u dame, alleen maar in de middag,’ mediteerde de vereenzaamde voor zich heen.

Het voorstel om de dag wat later dan zeven urn: te beginnen, schoof hij lusteloos van zich af: ‘Vroeger altijd om zes uur opgestaan, mijn hele leven lang, dame, kan ’t niet langer in bed uithouden.’

De oorontsteking zat onrustig wiebelend op zijn ‘Stich-wort’ te wachten, zodat hij nu gretig inviel: ‘Niet in bed uithouden, man ben je niet wijs. Kon ik maar met je ruilen, je mag me zaak kedoo hebben hoor. Maar ik ben een schlemiel, kan ik eens lekker in bed liggen, dan heb ik oorontsteking - ’k zal u straks verder vertellen,’ beloofde hij me terloops, ‘en heb je een oorontsteking, dan krimpeer je zo van de pijn, dat je van je hele lekkere bed niks meer merkt. Konden we maar oversteken,’ zuchtte hij zwaarmoedig, ‘ik lekker dat pesjoen van u en u de zaak en desverlangd me vrouw en kinders erbij. Asje-

176