Trammelant met de familie

voet te staan met lieden die aan oorontsteking hadden geleden. Ik kreeg een drastische beschrijving van de verschijnselen en uitwerkingen dezer ontzettende kwaal, al somberder werd zijn pijnlijk relaas en eindelijk was hij aan de operatie toe, - hoe hij ’t overleefd had wist hij niet, maar ze hadden een stuk uit z’n hersens of daar in de buurt gesneden, zijn verstand was even groot gebleven -of even klein -, voegde hij er met sombere humor aan toe.

Juist wilde hij mij het litteken laten zien als uiting van opperste vertrouwelijkheid, toen de knopenbranche die al lang tekenen van ongeduld had gegeven, plotseling hem in de rede viel: ‘Tsjechisch knoopje hebt u daar aan uw mantel. Geen knoop op de wereld die ik niet ken. Goedkoop Tsjechisch knoopje.’ Hij duwde me enige kartonnen met knopen onder mijn neus, waarbij hij blik-semsvlug afrafïelde: ‘Japanse tinnef, Tsjechisch - iets beter, Engels - het beste, weer van dat Japanse goedkope goed, die maken de markt kapot.’

De oorontsteking, die juist begon op te leven bij het uitvoerig relaas van zijn kwellingen en me iets zeldzaams op operatiegebied wilde demonstreren, barstte ineens woedend uit: ‘Ik wou dat jij in een knoop stikte! Geen grein gevoel, ba wat een vent, zo’n klein misselijk reizi-gertje, zo’n slaaffie, echt zo’n slaaffie.’ ‘En toch behoeft men geen slaaf te zijn, als men werkt,’ verdedigde beslist en ernstig de Groningse heer de waardigheid van de arbeid. ‘Ik heb altijd met plezier gewerkt. Ik vind ’t eigenlijk geen leven meer met dat pensioen,’ aldus zijn eigen

175