Trammelant met de familie

Bij de kruideniersvrouw ligt de diepzinnigheid in het geld. Ze verkoopt graag bier en limonade en die liet ik op onmogelijke tijden halen. Deze artikelen schijnen een goede winstmarge op te leveren, vandaar: ‘omdat u het bent’.

Ik ben helemaal niets of in ieder geval veel minder dan de kruideniersvrouw, die actief en vitaal is, en die krijst, aanprijst en verkoopt in plaats van te turen naar grijze nevels, paarse chrysanten of rode lichtjes in de masten. Ik zou er nooit zin in hebben mensen iets aan te smeren, noch een man uit te schelden of het een gemene straathond is. En het grootste verschil tussen de kruideniersvrouw en mij is, dat ik huilen zou wanneer ik uit dat kleine schuchtere huisje, waar zij zoveel jaren van haar leven gewoond heeft, zou moeten trekken en zij het huisje ‘rottig’ vindt, ‘rottig’ zonder enige overgang, als bij voorbeeld: ‘Het wordt een beetje te klein hier’, of ‘Nu de jongen groter wordt, mag er wel een kamertje voor hem bij komen’. Hoewel ik de jongen een plaats onder de trap zou geven, zulk een vervelend kind is het, met dikke lippen en ook al brutaal en krijsend als de moeder.

‘Rottig’ vind ik hard en zonder enige nuance en ik geloof dat er een soort moderne kunstschilders is, dat net zo voelt, de dingen als ijzerdraad ziet, hard en trots de zuiverheid der uitbeelding, ‘rottig’.

‘Wat een prachttijd voor een nieuw pand,’ zegt de kruideniersvrouw met dwepende ogen. ‘We hebben zulke mooie artikelen dit jaar, aardig die fondant-soldaatjes, vindt u niet? De kinderen zijn er gek op. En de marsepeinen

170