Trammelant met de familie

vliegmachientjes en chocolade-kanonnetjes vinden ook reuze-aftrek. ‘Het is de tijd,’ mediteert de kruideniers-vrouw op raadselachtige wijze. Welke tijd bedoelt ze nu, die van chocoladeletters en aanverwanten of de tijd, waarin men wordt aangeraden ‘gewoon’ te doen en welks vale schaduw over ons werelddeel gevallen is?

In de nieuwe winkel zal het feest zijn. De kruidenier zal het gesteven jasje dragen, dat anders alleen voor het rijtje nette klanten bestemd is. Het jongetje zal nog bollere ogen hebben dan ooit tevoren en een felgekleurde reclamedas dragen onder zijn rond hoofd. Een stralende kruideniersvrouw zal tronen in haar hevig begeerde nieuwe pand als een grote suikeren pop te midden van haar ordinairste spullen en van haar trouwe klanten, voor ditmaal feestgangers. Want een groot reclameschild aan de deur ‘in plaats van kaarten’ nodigt allen dringend uit tot het feest. Slechts dienen de bezoekers eraan te denken bij dit openingsfestijn eigen thee, koffie en suiker mee te brengen ‘wegens tijdsomstandigheden’, aldus luidt de invitatie met restrictie. Ergens wordt er oorlog gevoerd, maar het feest van de kruideniersdame moet en zal doorgaan.

In de vroege herfstschemer ligt het oude, ‘rottige’ winkeltje nu helemaal verlaten, donker en leeg, zonder kruidenierswaar en blikken en bussen. Nieuw straalt het heerlijke, hevig begeerde pand in een grelle verlichting. Er is een feest van de buurtbewonersklanten met meegebrachte thee enzovoort ... ‘rottig’!

171