Trammelant met de familie

grippen - ook maar iets uitstaande schenen te hebben: een kamer die nog niet opgeruimd was, een aanmaning van de belastingen, die de postbode mij ongelukkigerwijze in de hand stopte omdat ik toch naar boven ging -en niet in het minst schaamden ze zich over hun eigen, toch wel vrij beroep van hospita, dat ze echter helaas niet als een beroep opvatten, waar met een beetje goede wil, zorgvuldig gezette thee en minder wantrouwen, maizena en zwetende kaas iets aardigs uit te maken zou zijn geweest - iets dat met gastvrijheid, aangename manieren en hartelijkheid samenhangt, een goed, menslievend en edel beroep dus bijna. Waarom anders zou Rainer Maria Rilke er zo ingenomen mee zijn geweest, dat zijn stamboom terugging tot een Gastwirt ergens in Bohemen? Gastenontvangster zou het kunnen heten. Maar zij hadden de achting en welwillendheid voor zichzelf en voor anderen verloren. Zij waren maandboekjes-schrijfsters met commensaals geworden en daarmee uit. Doch bozer en verschrikkelijker dan commensaals-en-daarmee-uit is de monsterachtig onnatuurlijke positie der ‘paying guests’ in een ‘home’ bij een ‘dame van standing’, met al te beschaafde stem, die geen enkel woord verkeerd uitspreekt - integendeel veel Engelse en Franse uitdrukkingen met nadrukkelijk goede uitspraak als een hagelbui over je uitstort. Elk gebaar, elk woord hamert het je in: ik ben een dame, denk erom, ik ben een werkelijke dame van standing.

Het huis had parketvloeren waar men als op rolletjes voortgleed, het huis had alles: goede boenwaslucht, dure

153