Trammelant met de familie

etensgeuren, lift, centrale verwarming, alles op het gebied van kranen, geisers en moderne installatie en comfort. Er hingen zelfs etsen van Jan Poortenaar, Bauer en Harting in de gemeenschappelijke dining-room. Tussen acht en negen uur ’s ochtends., stipt, zou men daar, trek of geen trek, bij winter- of zomerzon of sipregen met een notaris, twee lyceum-leraressen, een ambtenaar van het Inspectiewezen, en twee leidende persoonlijkheden van de Koemestcentrale het ontbijt moeten gebruiken, breakfast zei de paying-guests-dame, die nu haar laatste grimas had opgezet, de af sluitings-grimas. Ze had er drie gehad: de voorzichtige afwachtings-grimas, de geïnteresseerde betaalgrimas, waarbij de mond tot een nul trok en de los-voorname voor de kleine bijkomstige huisregels, waar ze me al als paying guest, haar paying guest, beschouwen ging. Ik was, afgemat door al die krampachtige voornaamheid en standing-sfeer, bijna vergeten dat ik voor anderen kwam, voor verre buitenlanders eveneens van standing en vermogen, die eigenlijk voor paying guest in de wieg gelegd waren. Na een uitvoerige geëxalteerde beschrijving van afkomst, exclusiviteit en zelfs enkele stambomen der mede-guests, waar men niet alleen ’s ochtends reeds te acht ure, doch ook, indien mogelijk, gedurende de lunch, en (als regel verplicht) tijdens het dinner, precies om zes uur vijftien mee samengeketend zou worden, volgde een vermoeiend lang essay over voornaamheid en rang der straat, dat zijn climax bereikte in de vraag: ‘U kent toch zeker de Carlevliets?’ De dame wees met een languissant gebaar naar een beige

154