Trammelant met de familie

voor de eigen kuil, die ik graven moet en niet die voor een ander. Want het oude sombere beeld van de gegraven kuil past wonderwel bij haast alle kamers die verhuurd worden, hetzij met bad en stromend water - warm en koud - hetzij met huiselijk verkeer of beschaafd gezellig milieu.

De twee steeds weerkerende angstdromen die me het meest verontrusten, zijn de nog-kind-en-op-school-zijn-nachtmerrie en de hospita-nachtmerrie. In beide zijn mijn ledematen als lood en ben ik onder de boze ban van huiselijke, schoolse en alledaagse kwelduivels. Het is een der heerlijkste gewaarwordingen in dit bonte korte leven uit een dezer beklemmende nachtmerries te ontwaken en vlug mee te kunnen doen aan dit zoëven genoemde kleurige, al te snel zich afwikkelende bestaan. Goede sterke thee drinken in plaats van melk of spoelwater - in vertrouwde welwillende ogen zien in plaats van in wantrouwende en vijandige. Het werkelijke sterke leven zonder de maandelijkse rapporten op het gebied van wetenschappelijke dan wel huishoudelijke afrekening. Ik hoef geen leraren meer met eerlijke oogopslag trouwhartig aan te kijken of ik er alles van begrijp, terwijl ik intussen denk ‘stik vent’ - en het is ook niet meer nodig het balletje gehakt of de osselapjes, het eikehouten theemeu-bel en de brutale kinderen van diverse hospita’s met walgelijke huichelachtigheid te loven en te bewonderen. Ik hoef haast nooit meer vals te zijn . ..

Maar ik zal met energie en objectiviteit gewapend kamers gaan zoeken voor anderen - voor verre buitenland

148