Trammelant met de familie

‘Zo gelukkig als u denkt, is mijn moeder ook niet geweest, wanneer u dat een troost kan zijn.’

‘Niemand is helemaal gelukkig,’ antwoordde ze. ‘Maar ze heeft toch nooit de vuile rommel van anderen hoeven weg te ruimen, dag in, dag uit, en ze heeft toch maar in een mooi groot huis gewoond met hooien. Ik zou zelf ook wel eens verzorgd en bediend willen worden in plaats van eeuwig en altijd klaar te moeten staan voor wildvreemden en hun kapsones en je hand te moeten ophouden voor zestig gulden pension. Niemand die mij ooit eens een dienst of een pleziertje doet. Ik heb de pest aan allemaal.’ Tijdens deze kwaadaardige ontboezeming klommen de beide katten, de zwarte en de witte, op haar schoot en schouder; het waren mooie goedgevoede dieren met gladde glimmende vachten en dat ondoorgrondelijk tevredene en charmerende in hun houding en ogen, dat altijd van goed behandelde poesen uitgaat. Ze drukte de beide behaaglijk spinnende dieren hartstochtelijk tegen haar magere boezem en haar hard zuur klein gezicht en zelden heb ik iets eenzamers gezien dan die boze oude vrouw met de beide tevreden dieren.

Toen ze die avond het eten binnenbracht rook ik direct dat het aangebrand was; tot nu toe waren de porties weliswaar zeer klein, maar smakelijk geweest. Er volgde een reeks van verschrikkingen, die bijna volgens programma zich afwikkelden. De volgende avond werd het gas om precies acht uur afgesloten, zodat ik geen thee meer kon zetten. Drie dagen later (ik ging haast aan het

144