Trammelant met de familie

dan niet meer, dus ze zouden best een paar mooie laatste woorden kunnen zoemen.

Men krijgt zulk een rare nuance in zijn stem, wanneer men Wim en Dien toevallig nog eens ontmoet: ‘Dag Wim, hoe gaat het, beviel die rosé-wijn die je besteld had goed? En nu draag je die nijlgroene jumper, Dien, waar je eeuwen mee bezig was - kleurt beeldig tegen die bontjas.’ Op deze wijze was men wel gewend met Dien en Wim te praten.

Welk een verkwikking, koel, ver van elkaar, door oceanen gescheiden te kunnen zeggen: ‘Hoe gaat het, mijnheer Turfmans, beviel dat wijntje nog, en zo ik zie is u eindelijk met uw nijlgroene jumper klaargekomen? ’t Staat keurig, mevrouw Turfmans.’

Bij Dien en Wim moest men eigenlijk wachten tot alle obstakels, als wisselende genegenheden, oorlogen of ideologieën uit de weg zijn geruimd en men trots dit alles de leeftijd van zeventig jaar heeft bereikt.

Van de vijf of zes die je toch altijd bij de voornaam noemde, alsof je ze altijd gekend hebt, gaan er meestal twee of drie te vroeg dood, en de andere twee of drie komen öf lagerop öf ze verdwijnen zo maar; die bleven in Birma of zo iets hangen, omdat daar iets was waar ze niet van los konden komen.

Wim en Dien kwamen natuurlijk niet lagerop of in Birma - tientallen jaren heeft men mijnheer en mevrouw Turfmans gezegd en deze meneer en mevrouw Turfmans zwommen als vissen in het water, ik bedoel de maatschappij, die hun element was, terwijl men zichzelf vaak

137