Trammelant met de familie

Ik daarentegen vind Wim en Dien soms erg aardig en dichterbij dan de wolken en de allerlaatste dingen, en daar ik toch al iemand heb waarmee ik over ‘A farewell to arms’, ‘Radetzkymars’ en Conrad kan spreken, hoeven Wim en Dien dat toch niet nog een keer te doen - en dat doen ze dan ook niet. Wim en Dien spreken over een ratelend niets en dat is vaak heel gezellig en gemakkelijk en soms vinden ze toch nog dezelfde film even mooi als ik en we hebben samen een glas wijn gedronken, dat zowel Wim en Dien als mij in een ijle sfeer brengt, en dan zeg ik welwillend en warm: ‘Och, laten we mekaar maar bij de voornaam noemen.’ Wim en Dien noemen mij dan al lang bij de mijne.

En ik kan nu eenmaal niet met de poesen gaan spreken of met de goudvissen, dat kon Andersen alleen - hoewel er later veel verhalen zijn verschenen waarin de mensen leuk met de dieren omgaan en ze elkaar antwoord geven met psychologie erin; zelfs zijn er verhalen waarin de dieren alléén handelend, pratend en handig optreden. Mij is het steeds weer een raadsel hoe Walt Disney op zijn nieuwe bedenksels komt en die heeft werkelijk nog soms aardige kleuren bij zijn tikje psychologie.

Maar de dag komt, dat ik Wim en Dien niet aardig meer vind of zij mij niet meer en we zitten aan eikaars verwenste voornamen vast. En ik vind het dan hoogst betreurenswaardig, dat men werkelijk niet een beetje met een poes of een paar goudvissen of desnoods met een stervende mug kan praten - in de herfst zijn sommige uiterst taaie muggen nog een beetje in leven en ze steken

136