Trammelant met de familie

loopt?’ O, Waldemar Schmitt, wou je soms, dat de meisjes van zo’n jaar of zestien, zeventien iets verstandigers zouden zeggen! De meisjes en de vrouwen willen een man met twee scherpe vouwen op de broekspijpen, een man met een pak dat zit, om naast dat pak ook netjes en vlot gekleed te kunnen flaneren. De meeste meisjes en vrouwen willen toch eigenlijk maar een chic, flink pak hebben, om zich mee te vertonen - en daar maak jij je treurig en ellendig om, Waldemar Schmitt? En denkelijk ben je daar ook revolutionair door geworden en toen naar Holland gegaan. En daarom begin je nu op dat on-geluksbehang te schelden. Waar is je filosofie en het geluk der mensheid, arme kleine manke hond met je ene been en-Piet?

Piet heeft in plaats van wenkbrauwen twee dikke ineen-lopende snorren boven zijn gedegenereerd diepe oogholten, die hem een zeer duister uiterlijk geven. Piet is van Kattenburg, de meest proletarische wijk van Amsterdam. Piet haat alles waar hij naar hunkert: geld, een donkerblauw colbertkostuum, bruine molières, een gleufhoed. Maar Piet is Waldemar Schmitts tweede been. En Waldemar Schmitt maakt me met krankzinnig flikkerende ogen op die manchester broek van Piet attent: ‘Hij draagt maar manchester, maar hij is honderd procent mens,’ verklaart hij raadselachtig en onsamenhangend van Piet, zijn vriend, zijn tweede been. Nu heb ik nog nooit op het soort stof van iemands beenbekleding gelet, alleen bij de Schotse Hooglanders vond ik die opmerkelijk en interessant. En iemand die voor honderd

104