Onmaatschappelijke voorkeur

grote sleutel van het huis aan de kade - een sleutel als een hamer, zwaar en eenvoudig. Waarom eigenlijk had ik die middeleeuws-aandoende sleutel bij me gehouden, toen ik naar dat deftige huis met de ci-devant rijken ging -waarom, vroeg ik me verder af, had ik het huis aan de kade toch nog even aangehouden met al wat er in stond en aanwezig was, werkster en dienstbode incluis, dat grote vervallen huis met zijn brand- en bloedvlekken en eeuwenoude zware balken en de pakhuizen ernaast en de sloppen om de hoek? De verarmde rijke dame geeft me een lijstje mee van wat nog te gebruiken is in haar keuken, haar heiligdom; een bakje voor afgebrande lucifers staat er op, een cakeprikker en een Maggistandaard. Aard en hoedanigheid dezer laatste voorwerpen zijn me niet geheel duidelijk en ik kreeg een uitleg, gevolgd door een eindeloos formulier van de keuken-dienst, het keuken-ritueel, waarin alles zijn vaste plaats heeft. Duidelijk voel ik de oude sleutel in mijn tas en hij brengt me tot het besluit: ik kom niet terug, ik loop weg, ik ga er bij mezelf vandoor. Het is me onmogelijk een doelloze strijd aan te gaan tegen voortdurende aanwezigheid, beperktheid van ziel en een keukencomplex. Overigens verveelt me nu al de deftigheid van de voorname woonwijk; denkelijk hoort men er nimmer een storm loeien; er zijn ook geen schepen onder zware grijze wolkenluchten.

Op en tegen de stoep staan de spiritusdrinkers - het komt me voor of ik jaren weg geweest ben. Ze gaan op hun schuwe, norse manier wat opzij - de spiritusdrinkers — ik heb hen nooit gegroet vroeger en zij staarden in het luchtledige, wanneer ik langs ze heen ging. Maar dat kan ook anders - niet altijd staren de spiritusdrinkers in het luchtledige. Je hoeft maar ’goeiendag’ te zeggen en je bent plotseling in een gesprek betrokken waar de hartelijkheid en bereidwilligheid en mededeelzaamheid in stukken van afvliegen en de ogen keren van hun doelloze reis in het luchtledige terug naar iets waar toch nog een beetje zin