Onmaatschappelijke voorkeur

in zit. ’We keken maar weg, zie je, omdat we dochten, dat je ons liever niet op de stoep zag,’ verontschuldigden ze zich. Ze hebben betere manieren dan de dame uit het deftige huis ~ ze ruiken naar terpentijn en een kruiig soort cigaretten of tabak — helemaal niet naar. En ze delen me in vertrouwen mee, dat ze oorspronkelijk allemaal liever ’iets gewoons’ dronken, maar dat werd te duur — alles van dat beetje steun - en ’een mens mot toch wat hebben’. Ik doe ze de stoep cadeau, op voorwaarde dat ze er niet te veel op spugen en het belletjes trekken tegengaan. Ze zijn vol hulpvaardigheid en willen in het vervolg iedereen ’van de stoep donderen’ - ik geef een vluchtig signalement van de enkelen die altijd binnen mogen — de hemel ont-ferme zich over de anderen. Dan krijgen ze nog iets om wat hartigs voor te kopen - je kunt heel gewoon met spiritusdrinkers spreken; ze tikken zelfs tegen hun pet, als ik eindelijk met mijn middeleeuwse sleutel de zware eikenhouten deur van mijn huis open maak. Mijn huis - ik ga nu sentimenteel worden — ik ben het al. Ik was blij de keien weer onder mijn voeten te voelen, de winkeltjes terug te zien, die een afdeling grote vette taartjes hebben op de ene plank en augurken en haring op een andere. Ik snuif de haring- en uienlucht waar deze hele buurt als doortrokken mee is, met welbehagen op. Zelfs de atelier-meisjes in hun eeuwige witte regenjas zie ik met andere ogen — ze moeten, geloof ik, stukwerk doen en dan zijn ze natuurlijk na zo’n hele dag aan de naaimachine wat opgewonden en wild, wanneer ze weer vrijgelaten worden. En eigenlijk is het heerlijk langs de kade vlak langs het water te lopen en op de schepen te kijken die wasdag hebben gehad; prachtig kleuren de familiewassen van de schippers tegen het grijs en blauw en zwavelgeel van de hemel, licht ondergoed en rosé kousen van de jeugd en het verrukkelijke kogeltjesblauw en steenrode baai van de ouden.

Niemand heeft me horen thuiskomen en daar zitten mijn