Onmaatschappelijke voorkeur

en had hiervan doen blijken op demonstratieve wijze. Mijn Europese gasten waren met mondaine élégance gekleed door goede Parijse huizen - overslanke sterk gema-quilleerde vrouwen en een heer met monocle. De provinciaalse en jaloerse ergernis der buurt hadden zij gewekt; de straatjeugd had de gelaten der dames op misprijzende wijze met oude copieën naar Rembrandt vergeleken en de nooit-geziene monocle had zelfs atavistische agressieve instincten gewekt. De dames vonden alles ’merkwürdig’ en ’trés rigolo’ en de heer met de monocle, een schrijver van Europese allure, ging voor mijn venster staan en veegde bedachtzaam zijn monocle schoon, waarop een beetje vuil gemikt was geweest. Ik klaagde over de buurt en de rauwheid van de bewoners en gaf hem mijn voornemen te kennen ergens te gaan wonen, waar het deftig, netjes en rustig zou zijn. Deze schrijver is een kluge Lebemann, een bereisd en objectief mens, een man van de wereld. Hij staarde met zijn rare, vérziende ogen lang over het wijde water, waarboven in de staalblauwe lucht de hoge witte voor j aars wolken dreven en dan naar de zware oude balken in de lage kajuitachtige kamer. Toen wees hij naar de kade — negers, matrozen, Chinezen kwamen uit kleine kroegjes - naar het brede water en de voorbijvarende kleine snelle sleepboten en wolken, naar de kranen en vemen, en de geel-zwarte schoorstenen der grote Oceaan-schepen op Londen en Java, die ik nog vaag, maar hij heel duidelijk kon zien, omdat hij abnormaal vérziende is. Hij zette zich in de hoge oude kerkstoel en zei eindelijk: ’Hier möchte ich wohnen und werken - andere Häuser sind das Teil einer Bürgerstrasse, aber dieses Haus ist ein Stück der Welt.’ En op mijn protest dat de mensen toch afschuwelijk waren geweest en zijn dames en monocle hadden besmeurd, antwoordde hij schouderophalend: ’Das Bisschen Leute...’ Van deze schrijver zal men wellicht nog horen; maar niet hier - ik ben geen recensent, noch zelf eigenlijk een schrijver of ’aestheticus’,