Onmaatschappelijke voorkeur

gens een vast roostertje en elke dag een gesprekje met flatje een hoog of twee hoog - ook heb ik een soort surrealistische herinnering aan een geluiden-cocktail: kraaiende baby’s, het menuet van Boccherini, een lichte fami-lie-ruzie, schone Blume von Hawai, die kleine burgerman, hanengekraai, Is it not romantic?... en boven deze cocktail wolken zware geuren van koolsoorten. Er was een tuintje achter het onderste flatje, grote goedheid wat voor een miezerig tuintje, afgesloten door een verveloos kippenhok [dus de haan is geen fantasie van mij]. Voor het kippenhok, waarin enige verfomfaaide kippen van een onbepaald ras en een onbestemd bruinige kleur, dus even slecht gekleed als de mevrouwen, dezelfde monotone en zeurige gesprekjes schenen te voeren als deze mevrouwen op de trap, verhief zich een rotspartijtje van sintels; de Alpenplantjes, die althans de fantasie van de bewoner naar dat ideale oord van een deftige Hollandse zomer-vacantie hadden moeten voeren, waren reeds lang overwoekerd door wild gras en paardenbloemen, die er zelf een moeizame strijd om het bestaan voerden.

Een week of drie leef ik dan bijna gelukkig - in het idee er zo goed afgekomen te zijn. Van het verlies van 30 of 40 gulden ga je niet te gronde - nog ben ik de galmende dreun van ’die mooie molen’ niet kwijt, die overduidelijk, onverbiddelijk, eindeloos en hopeloos het laatste traplo-persgesprek begeleidde — op volle kracht stond die radio -o melancholie van Hollandse ’chansons’ en Hollandse flatjes. -

Maar eens bracht het noodlot me in een deftig grachtenhuis met kunstzinnige deftige bewoners - in vier jaar kan veel gebeuren. Alles kwam dan ook bij elkaar: het nieuwe voorjaar, de oude nostalgie en een buitenlands bezoek, dat de sfeer van Parijs, Wenen, Florence en de Göte d’Azur meebracht. Mijn aangename internationale kennissen hadden mijn huis nog juist zonder direct levensgevaar kunnen bereiken. De buurt bleek niet met hen ingenomen