Onmaatschappelijke voorkeur

dat een nieuw vak schijnt te zijn en onlangs hier en daar door mij ontdekt is in kunstcatalogi; ik ben maar een amateur met zwakke zenuwen.

Daarom maakten die deftige kunstzinnige mensen en dat rijke huis aan de Herengracht dok zulk een diepe indruk op me. Verarmde rijken of rijke verarmden - ik weet niet precies meer hoe ze zich noemen. De iets te blozende heer had eerwaardige witte haren en drukte een ivoorkleurig No-masker ter hoogte van zijn hart en daar keek hij smartelijk op neer. Hij moest het verkopen - iets dat hem aan het hart gegroeid was, verklaarde hij zuchtend. Er ging van het No-masker een magische werking uit: een wit, smal vrouwengelaat; met fel-rode, voor lust en leed des levens even geopende mond. Het beroep op mijn medelijdend hart dat de eerwaardige heer deed was overbodig: in een vreemde betovering kocht ik het masker - het zou nu toch in hetzelfde huis blijven, want ik zou er in trekken. Een interieur met associaties aan stille oud-Hollandse binnenhuizen: een gezette dame zat zo idyllisch-huishou-delijk met een breiwerkje en een berustend gezicht; de regen druppelde monotoon tegen de glazen koepel van de oude tuinkamer - een tuinkamer vol sfeer, zoals men die ter wereld nergens dan alleen in oud-Hollandse grachtenhuizen aantreft. Die tuinkamer gaf de doorslag, er ging een magische aantrekkingskracht van uit - opnieuw werd ik door een vreemde betovering bevangen — het was een melancholieke Elollandse tuinkamer uit een dier Hollandse familie-romans, waar in het begin alles zo blijmoedig zijn rustige gangetje gaat, met kopjes koffie om 11 uur ’s ochtends precies, bezoeken van oma’s en tantes op het theeuurtje en die sfeer van welstand, keurigheid, gematigdheid en ergens een flauwe geur van lavendel — een sfeer, die ik lang had moeten missen. Het regelmatig tikken van de breipennen, begeleid door het even regelmatig tikken van de regendroppels - het was een eindeloze Hollandse zomerregen - dat mevrouw zo treurig vond, stemde