Onmaatschappelijke voorkeur

te noemen. Had men bij al deze drastische maatregelen toch de voorzorg genomen ook de gasleiding te verwijderen! Maar och, er zou nog zoveel overgebleven zijn, waarmee de desperado van het leven Davis wraak had kunnen nemen. Wraak op zijn dikke vrouw, die inmiddels teruggekomen was met vet en kind en al, wraak op de deurwaarders, de exploten en de beslagnemingen, wraak op het Leven zelf. De overheid kan nu eenmaal toch niet de Noordzee gaan dempen, noch de wetten van de aantrekkingskracht der aarde te niet doen, die kunnen samenhangen met een dier eeuwig door de wind klapperende vensters, waaruit men van een zolderhoogte springen kan. O, er blijven steeds genoeg mogelijkheden over om de machtigste tegenstander van het leven als frère et compagnon te krijgen - de Dood komt prompt en grijnzend en heel gedienstig: ’Kom jij maar mee, ouwe Davis, je hebt groot gelijk, laat ze allemaal naar de maan lopen, ’t is een schande, een man met drie uitvindingen, waar hij geen patent op kan krijgen, zo te behandelen — zet maar lekker de gaskraan open, dan schrikken ze zich een ongeluk en jij bent van alles af.’

Maar het gas van Zandvoort schijnt van een onschuldiger samenstelling te zijn dan de gassen van Amsterdam, Berlijn of New York. Of het kan ook zijn, dat de Dood een massa-bestelling met spoed had en zich voor het ogenblik niet al te veel met het geval Davis kon bezighouden. De heer Davis stierf niet. Wel beleefde hij een tijd van triomf en afzondering in de behoedzame handen en blanke zalen, die de goede Broeders de Deo steeds ter beschikking hebben voor de armen, zieken en ellendigen. Hij kwam langzaam tot het leven, zijn vijand, terug, de heer Davis, zwaar beledigd en mokkend, doch reeds puzzles fabricerend -moeilijke puzzles, die ik niet ontraadselen kon: zuiver gesneden plankjes uit sigarenkistjes met geheimzinnige cijfers erop, die door mensen die het weten kunnen knap worden gevonden. En een radio heeft hij gemaakt ter op-