Onmaatschappelijke voorkeur

iedereen te zien. Het lommerdbriefje natuurlijk het eerst - dat is er — ’stadsbank van lening’ voor iedereen duidelijk te lezen, voor elk van die meedogenloze krokodillenzielen, die tuk zijn op hun kleine new sensation. Het is vreselijk te midden van poederdoos, lippenstift, zakdoek en ciga-retten de vele adressen der hospita’s in wilde chaos terug te zien als in een surrealistische avant-garde-film - doch geen spoorkaartje te ontdekken. God, wat begreep ik de theosophisch-uitziende vrouw in haar muizen-bescher-ming [ook mijn kat krijgt een belletje om] — ik ben zélf een muis, en er is geen gat om te verdwijnen en geen spoorkaartje om de kat, ik bedoel de conducteur, mee te verzoenen.

’Nou, Juf, U schijnt de tijd te hebben,’ informeert vuil-vals de conducteur, die al lang bij me staat - een eeuwigheid staat daar een conducteur, een man in staatsdienst met vast inkomen. Ik denk aan een Tarnkappe, die volgens een oude legende onzichtbaar zou maken. Waarom vinden ze nu niet eens zo iets prettigs uit, in plaats van radio’s en mosterdgas. Ik denk aan boete en uitstappen en ergens op de rails staan - ik denk helemaal niet meer, maar kijk versuft voor me uit en zie het kaartje op de grond - gewoon op de grond liggen, mijn eigen kaartje, een klein miezerig gaten kaartje, mijn eigendom, een kleine vrijbrief, om van onrust, boeten, leedvermaaktronies en surrealistisch eindeloze railsvisioenen af te komen. Men kan het leven weer aan met een geknipt kaartje der Staatsspoor.

Op dit ogenblik komt P. J. de Oude [de huisvader-zenuw-lijder] van zijn zakentournée door de derde klas-coupé’s terug, om zijn Beede om Hulp-kaart terug te halen en eventuele bijdragen in ontvangst te nemen — op dit voor hem noodlottige ogenblik. Hij heeft al enige van zijn reclamekaarten in de hand, doch geen garnituren van welke aard ook, noch drukkers of elastiek — zelfs de uit voorraad overgebleven boordeknopen moeten ergens in een schim-