Onmaatschappelijke voorkeur

Lening. Zilveren taartscheppen heb je niets aan, en die krijg je zoveel cadeau, als je niet oppast — ik geloof van mensen, die ze ook al cadeau hebben gekregen. Werktuiglijk heb ik een kaart aangepakt en werktuiglijk mijn portemonnaie genomen. In mijn portemonnaie zit alleen nog hèt trammetjesgeld, natuurlijk zit er alleen trammetjesgeld in. De man van de kaart kan ik niets geven, ik krijg een gifblik en lees uit verlegenheid, wat er op die kaart staat: ’Huisvader — zenuwlijder, toevalziekte, bied hiermee beleefd aan garnitur, roesvrije drukkers, ellastiek en boordeknope over uit voorraad filliaal. Beede om hulp. P. J. de Oude.’ Het is vreselijk, om alleen maar tramgeld te hebben en in de barre werkelijkheid zonder 213 gulden terug te vallen — niet eens mijn gouden armband uit de Bank van Lening terug... Bank van Lening - lommerdbriefje - treinkaartje... Grote Genade, barmhartige Hemel, mijn kaartje, hèt kaartje, Beede om Hulp. In mijn portemonnaie is alleen het tramgeld, het beroerde dubbeltje met het vieze centje. De conducteur nadert langzaam, doch onafwendbaar als een natuurramp, een catastrophe, het laatste oordeel. Iedereen geeft doodgewoon zijn kaartje, de ellendelingen hebben allemaal hun kaartjes [ik schijn toch niet vrij van ressentiment te zijn]. Zoëven ben ik nog een tamelijk verzorgd uitziend, net mens geweest. Mijn haar golfde in droge zachte krullen, mijn handschoenen waren vlekkeloos wit met onkreukbaar stijve kappen, ik had een zijden sjaaltje met een zekere zwier en oplettendheid gestrikt. Niemand kon eigenlijk merken, dat ik met een dubbeltje en een cent in het ongeluk zat. Ik ben koortsachtig het vervloekte kaartje overal aan ’t zoeken - in mijn sjaaltje, dat een touw is geworden, in mijn handschoenen, die in goedkope slappe onooglijke vodden zijn veranderd. Mijn haar hangt in vochtige slierten om mijn bonzend hoofd. De inhoud van mijn tas ligt tot vreugde van mijn medepassagiers, die iets beginnen te merken, boven op mijn knieën, voor