Onmaatschappelijke voorkeur

margarine iets onzedelijks en misdadigs was, iets waar gevangenisstraf op moest staan; hoewel ik er zelf gebruik van maakte zou ik dit vernederende feit nu voor nog zoveel niet toegegeven hebben. Ik voelde alleen weer het lastige schaamrood op mijn kaken [als manifestatie van mijn margarine-complex] en ik begon een beetje hekel te krijgen aan al die mensen, die me zo aan het kleuren maakten. En ik zag, dat er in de wereld der hospita’s niets veranderd was op het gebied van kleingeestige willekeur, varkensgehakt, runderlapjes, minderwaardigheidscomplexen en natte rijst met bessensap: ’Altijd soep vooraf óf een toetje na, hè, een griesmeelpuddinkje of een rijstschoteltje met bessensap.’ Kortom, de middag was een bont tafereel van Jeroen Bosch-achtige verschrikkingen in een hospita’s-hel. Evenals vroeger waren ze nog steeds op de zonderlingste dingen trots: een zoon die voor zijn Middelbaar-Engels ’zat’, een dochter die met een candidaat in de Godgeleerdheid verloofd was, een reeds lang overleden echtgenoot, die een nieuwe winkelcassa had uitgevonden en een patent er op had gekregen en een baron die zeven jaar dezelfde kamer had gehad - ’altijd even tevreden’. En evenals vroeger schaamden ze zich voor dingen, die mij noch met eer noch met eerloosheid — overigens zeer willekeurige, relatieve en meest valse begrippen - ook maar iets uitstaande schenen te hebben: een kamer die nog niet opgeruimd was, een aanmaning van de belastingen, die de postbode mij ongelukkigerwijze in de hand stopte, omdat ik toch naar boven ging - en niet het minste schaamden ze zich over hun eigen, toch wel vrij beroep van hospita, dat ze echter helaas niet als een beroep opvatten, waar met een beetje goede wil, zorgvuldig gezette thee en minder wantrouwen, maizena en zwetende kaas iets aardigs uit te maken zou zijn geweest - iets dat met gastvrijheid, aangename manieren en hartelijkheid samenhangt, een goed, menslievend en edel beroep dus bijna. Waarom anders zou Rainer Maria Rilke er zo ingenomen mee zijn ge-