Onmaatschappelijke voorkeur

ken, zegt de familie op Schoonzicht en heeft kisten vol levensmiddelen opgeslagen voor ’zo ver’. Misschien zal er nooit meer oorlog komen — dan heb ik veel genot en plei-zier van mijn schijfjes en papieren getallen gehad. Misschien komt er heel vlug oorlog, met bommen en granaten — dan heb ik veel pleizier en genot van mijn ruilmiddeltjes gehad. Ik heb nergens spijt van — van geen roekeloosheid, geen roes en geen onbedachtzaamheid - ik heb alleen spijt van de kostelijke dingen, die ik verzuimd mocht hebben... En toen de ’Polis’ der begrafenis-onderneming in de bus lag, direct heel vlug alles opgemaakt. [Met Polis werd blijkbaar ’Prospectus’ bedoeld — geheel aangepast aan de droeve omstandigheden bij een begrafenis-onderneming]. Onverdraaglijk idee punt I der ’Polis’ b.v.: 8 personen achter mij in rouwauto’s, die, wat in punt VIII behandeld wordt, koffie en thee op de Begraafplaats zullen nuttigen. De mensen, die om mij zullen treuren, zijn geen ’personen’ en zullen zij met 6 anderen in staat zijn koffie en thee te consumeren op mijn begrafenis? — onsympathiek idee... Dé antiquair Hirsch kende me nog van een tijdje geleden. Hij haalde direct het masker voor de betere klanten te voorschijn. Ja, bij hem was misschien nog een klok Louis Philippe in palissanderhout onder een glazen stolp te krijgen — een uniek stuk, uiterste prijs, omdat ik het was -ƒ ioo.—. Hij had me verkeerd begrepen - ditmaal wou ik een klok als boven beschreven verkopen. Wat kon ik daarvoor vragen? De antiquair rukte ’t masker voor de betere klanten direct af en zette nonchalant zijn allerslechtste op, het zat vol plooien en ontevredenheid, het was in zijn soort een uitstekend masker met veel karakter. Kort en goed, de klok, die ik in een koffer meegetorst had, de klok Louis Philippe palissander onder glazen stolp, die ik ditmaal verkopen wilde, was ƒ 15.- waard, zei de antiquair. Daar wilde hij haar desnoods voor nemen. Het scheelt ƒ 85.-, of men bij een antiquair iets kopen wil of te verkopen heeft.