Maäsiejoth, wondere verhalen

Op een zwoelen voorjaarsavond — ik kan mij alle Inzonderheden nog duidelijk voor den geest halen, ondanks de vele jaren, die mij scheiden van den tijd, waarop het voorval, dat ik jelui thans ga verhalen, plaats greep, — op een prachtigen avond in de lente dan, zaten wij weder gedrieën bijeen in het armoedig ingerichte kamertje van Chio Bassowitch en wij spraken over het volksgeloof, zooals wij liet kenden uit de vele, wonderlijke verhalen der maaseh-boe-ken, die prachtig-naieve verzamelingen van oude, Joodsche geschiedenissen.

Wij hadden het over den dood en wat daarmede in verhand staat. Jitschok Feierberg, de jongste en vroolijkste van ons drieën las voor, gezeten hij het dansende, geele licht van een stille kaars. Wij luisterden gespannen; geen woord, geen letter, ging ons voorbij, terwijl wij in onze gedachten reeds onze critieken en stellingen formuleerden.

En Jitschok las met zijn welluidende stem, langzaam en duidelijk:

,,’s Nachts staan de dooden op uit hunne graven en gaan ter synagoge om hun gebeden te verrichten. Zij nemen de Thora uit de Heilige Arke, rollen haar open en lezen eruit voor. Het is een gemeente, die klankloos bidt: men verneemt

136