Maäsiejoth, wondere verhalen

landschap legde.

Eindelijk bereikte zij den oever van den stroom. Haar hart klopte, alsof het barsten zou, want het wist: hier was de laatste hoop.... Maar ver-geefsch was haar moeilijke tocht geweest.

Zou een beul dan een beul zijn, als hij zijn werk niet goed verrichtte? Zou hij morsen met men-schenzielen, alsof het voddige edelsteenen waren? Was zijn materiaal niet kostbaarder dan wat ter wereld ook en zou hij slordig zijn in de bewerking ervan? Hoe dwaas was zij geweest om maar één oogenblik te denken, dat juist haar kind wel gespaard kon zijn.

Maar toch, een bewijs, een tastbaar bewijs, dat haar kind niet meer leefde, had zij niet. En als men het wicht werkelijk in de rivier had geworpen, wie kon dan zeggen, dat de dood het tot zich genomen had? Is dood wel dood en niet een ander soort leven? En heeft de doode géén voedsel noodig, géén moederlijke hulp?

— God van Israël, die twijfel in mijn hart, riep zij uit, is erger dan het vermoorden van mijn kind voor mijn eigen oogen! Ik weet, mijn gevoel zegt het mij, — en heeft ooit het gevoel eener moeder niet de waarheid gesproken? — ik weet, mijn zoon is niet meer mijn!

Vervloekt zij hij, die mijn volk met ondergang

132