Joodse godsdienstleer voor de jeugd

79

hun ouden luister herleven en daar het heiligdom een bedehuis zijn voor het geheele menschdom ((יי ביתי בית תפלה יקרא לכל העמים) - Zoo eindigt de

T    T    V r•

14.    Gelukkige, troostrijke gedachte te midden van het drukkende leed der ballingschap. Israëls toekomst mag niet ondergaan, zijn naam en betee-kenis zich niet oplossen; immers er is een God, die ten laatste, als dood en verderf dreigt, wonderen doet, om zijn volk te verlossen. Het is dezelfde God, die eenen Amnlek. ten allen tijde wilde uitgeroeid zien (יוצר ושחרית לשבת זכור)/ die de chusmomërs bijstond tegen de overmacht van Syrië (יוצר לשבת ׳חנוכה א' וב׳) die eenen Haman ten gronde richtte en Mordechai en Esther met vorstelijke eer sierde (קרובות לפורים -אשר הניא en סליחות לתענית אסתר). Zijne verlossende hand zal eenmaal ook Israël en Jeruzalem uit het stof der vernedering verheffen en hen tot het toppunt van luister voeren, waarvan dichters en profeten zoo heerlijk zingen (כתי אבוא

T    ״ T

15.    De gedachte aan Tsions toekomst verlaat Israëls dichters nimmer. Maar gewoonlijk uiten zij haar slechts als vertroostend slot na tal van diepe, vertwijfelde zuchten om redding uit den nood der ballingschap.