Kamertjeszonde

bevoegdheid zal vernemen te behooren. En ik heb deurwaarder aan de gedaagdes

AANGEZEGD

dat Mr. Mozes Gluip, procureur bij de Arrondissements-Rechtbank te Amsterdam, voor den Eischer als zoodanig in deze procedure zal occuperen en haar tevens in exploit doende aan en sprekende als voren, gelaten afschrift van voorschreven stukken, ook van dit exploit waarvan de kosten zijn ƒ 6,60.

p.w.penning, Deurwaarder.

Ik smeet deze bevuiling van huwelijksschoonheid, het EdelAchtbaar gedoe van rechters, advocaten, griffiers, procureurs, deurwaarders tegen de grond, liet er de schurftige hond van Veuve Perron mee spelen, die het plezierig aan stukken scheurde.

Daarna geschiedde weinig. Veuve Perron schuchterde verlegen binnen, de bruine handjes in de zakken van haar voorschoot knutselend.

‘As ik u vrage mag, meneer... U ben vannacht hier gebleve... voor Geor-gien... met die gebeurtenis van de kindere, niewaar?... Daar zeg ik niks van... Daar zeg ik niks van... Georgien had wel troost nodig... Het was verschrikkelijk... Madr... as ik vrage mag... Was... Was het uw plan... om élleke nacht... ik bedoel wou u...⁵ ‘Ja, dat was éérst m⁵n plan.^{5 c}O... O... Maar ziet u.⁵

‘Maar we gaan strakkies weg... Ik weet zo iets van uw dochters Amélie en Sophie... Wil u, als er nog verdere papieren van de rechtbank komen, die voor ons aannemen en... en... én nazenden.⁵ ‘God, wil u zo dadelijk w^reg ? Zo dadelijk ?⁵

‘Ja. We blijven geen dag langer. Dat kun je zo hebben... De fabriek stinkt en het bed is te klein.⁵

‘Ik had ook maar op een éénpersoons gerekend, niewaar Georgine?... Maar is u een twéépersoons wil hebbe.⁵ ‘Nee. Dank u. Wij gaan strakkies.⁵

Op straat vertelde ik Georgine het afgeluisterde gesprek - widrom ik Veuve Perron in de rede viel. Mijn hóófdreden was de gedachte aan de herinneringen van dié kamer.

Wij aten, zochten Scherp op, die met koorts te bed lag. Tegen half-twaalf wilden we een kamer nemen bij Mast. De portier schelde. De ober-

378