Kamertjeszonde

dotje...’

^cIk wil naar b-éé-éd!⁵

‘Je gaat lekker rije met pappa... met een paardje hè?... Tóé nou, niet huile...’

^cNee-ee-ee! Bij mamma blijve! Niet rije... Niet rije!’

‘Sust! Sust! Dódó... Do-do... Dodo... Niet huile... grote meid... Zo... Zo ben je zoet...’

Het slaperig hoofdje vlijde ze aan tegen Georgine. Zacht zuchtte het borstje.

‘Wat een kléin kind, hè, ome?... Om te huile, hè!... Ik huil niet, hè ome?’... ‘Daar is het rijtuig,’ schrikte Leentje Plas. Wielengeratel klepperde over de keien, dreunde aan door het huis. Nee. Het reed voorbij. Stilte was ermee in de kamer geslagen. ^cIs dat ’t ?’

‘Sust... Niemeer prate Ka... Stil zijn.’

De klok stond op vijf minuten voor zeven. Stil, het slapend kind in de armen, wit in de schrijning van de lamp, met omkringde ogen, keek Georgine naar de grond.

‘Geef mij ’t vast,’ zei Leentje Plas, voorzichtig.

Het kind ging over in haar armen. Dof, starend met zwart-open pupillen keek Georgine naar de lamp. Haar handen trilden.

En we wachtten of het niet kwam, maar het kwam niet.

In mijn ogen gloeiden tranen, heet-benauwde tranen. Een zakte er weg, stoterig-heet langs mijn neus, plaste op het zondagse bloemenhoedje van het kind. Ik verroerde me niet, heeswarm tintelend van zenuw-inspanning.

Juffrouw Perron, schuchter, zacht-betastend de koffiepot, schonk zich een kopje koffie in, slurpte voorzichtig rustig slobberend, ophoudend als ze te hard slurpte.

Dan wou Leentje Plas weer opvrolijken.

^cIk heb tóch lol van vanmiddag... die schooiers! Om het zo stiekem te doen!... Zo judasgemeen kindere van de straat oppakke... Dat heet nou goddome een vrij land!... Daar heb je pelisie voor!’

‘Ja,’ zei juffrouw Perron, slurpend, ‘het is allesbehalve, Allesbehalve... Weet je nog Sorsien dat ik hem nóóit mocht lije, hè?... Mocht ik hem ooit lije?... Die man had zoiets om z’n neus dat me niet anstond...’

‘Mens zit toch niet te neukepitten en laat Sorsien met rust,’ zei Leentje grof-goedig.

Het werd weer stil, stilte van lang-rekkerig klokkegetik.

‘Komme ze niet, ome ?’

371