Kamertjeszonde

‘Mag de pop ook meerije, mamma?’

‘Nee, de pop niet.’

‘Waarom niet ?’

‘Nee, de pop niet.’

‘Ik heb ’m toch van ome Alfred gekrege ?’

‘Zou ik ’m meegeve, Alf ? - Als hij vraagt van wié ze ’m heeft ?’

‘Geef ’m maar mee. Wat hindert het!’

‘Weet je waar ik zo bang voor ben ?’

‘Voor wat ?’

‘Dat ze - als de kindere zijn bij zijn moeder, bij dat wijf, dat me eens in me gezicht gespoegd heeft - dat ze dan - wat de joden doen - en dat is zo’n vuile jodin - dat ze dan me kinderen een krieje zullen snije... Daar denk ik al de hele tijd an!’

‘Wat is een krieje snije ?’

‘Dat doen ze as een vader of een moeder gestorreve is... O god as ze dat maar niet doen!’

‘Zo wraakzuchtig zal ze niet zijn.’

‘Je ken d’r niet... Je ken d’r niet... Over een paar maande make ze het zeker an Ka wijs dat ik dóód ben... Niet gelove Ka as ze zegge dat ik dood ben... Ik ga niet dood, hoor! Ik ga nóóit dood, hoor! O! O! O grote God!’ ... Zacht snikte ze tegen het kransje van goudglanzend haar.

‘Nee mamma... as pappa zegt dat mamma dóód is, dan zeg ik: da’s m'é-waar... niewaar mamma?’

‘Ja, snoet.’

‘Heb u nog hoofdpijn ?’

‘Nee. Nou is ’t over...’

‘Waar blijft het rijtuig nou?... Zou pappa niet komme?... Waar blijft ie nou ?’

Ongeduldig keek ze naar de deur.

‘Reje ze maar in een grach,’ zei Leentje Plas, met ingeslapen Toosje op haar schoot, ‘och jezis, niemand is gelukkig voor ie z’n houten palletoot-je om het!’

‘Laat ’r niet slape,’ waarschuwde juffrouw Perron, ‘dan hebbie strakkies last met ’r.’

‘Neem jij Ka weer, Alf - dan neem ik ’t kleinste hondje... Kom nou To-sie, kom nog es bij me.’

Toos, blind van slaap, met saamgetrokken oogjes, begon klaaglijk te huilen.    '

‘Ik wil naar bedje toe!... Ik wil naar be-é-é-d!’

‘Dadelijk Tosie... Nou niet huile... Kom nou me hartje, me schatje, me

370