Kamertjeszonde

‘Heb u ze?⁵

‘Een, twee, drie zaddoekies,⁵ telde juffrouw Perron in het donker... ^cén een smul net as je zegt... en dan is er nog wat dat ik nie-weet wat het is.’

In de deuropening kwam ze met een wit, scherp-in-de-stijfsel krakend kinderbroekje, een mal wit, klein broekje. ^cZal ik dat er nog maar bij doen ?⁵ ‘Ja, doet u dat er maar bij.⁵

Op de tafel speldde de kleine vrouw het pakje open, waarin een paar rokjes, hemdjes, kousjes - allemaal poppegoed, poppegoed. Haar bruine handen pluisden het goed glad, de spelden glimmerden in haar mond. Georgines ogen liepen vol.

‘Zouen we vóór het licht opsteke, kind ?⁵ ‘Nee. Nog niet.⁵

‘Toe - laat me het licht opsteke.⁵ ‘Nee. Nee. Ik wil ze zien instappe...⁵

‘Wat gezellig! Wat heerlijk,⁵ zei Ka met vreugdewiebelende beentjes, ‘uit rije... en zo laat op, hè ome.^{5 c}Ja snoet.⁵

Toosje zat bleek-witjes op de schoot van Leentje Plas, knikkend van slaap.

Dat zette Leentje Plas weer in woede.

^cZo⁵n stuk pest-ellende!... Neem me niet kwalijk, Sorsien... Maar ik vin het toch beestachtig om zo⁵n schaap nou weg te late hale. Laat ie dan morrege terugkomme as het schaap geslape het... Ze valt haast om...^{5 c}Ach got nee,⁵ verzocht juffrouw Perron, verlegen, ^cniet overdag... Dan krijg ik weer zo⁵n herrie voor me deur... niewaar ?⁵ ‘Nee,⁵ zei Georgine, kalm, ^cnóü - wij hebben er geen beschikking over -nóu, nóu...⁵

Schemerig in het licht van de laaghangende lamp, vierkantten de behangselwanden met portretglimmingen en lijsten. Glad van kringerige witheid bolde de lampepeer. Leentje Plas huilde, juffrouw Perron hield het pakje in haar schoot. Wij waren straf van ingehouden angst-smart. Zenuwheesheid kropte in mijn keel-ik moest sterk het been op en neer wiegelen om me goed te houden.

Ka keek verwonderd.

‘Waarom huilt tante Plas, mamma ?⁵ ‘Weet ik niet.^{5 c}Heb u kiespijn, juffrouw ?⁵ Leentje lachte even op.

‘Nee malle! Nee lekkere drol-met-een hoed!⁵

368