Kamertjeszonde

niet?’

In de voorkamer brandde de haard, lichtvlammingen laaiend naar het plafond. Ik liep de tussendeur van de alkoof door, zag Georgine, die aan het kleine, bezeilde tafeltje zat, Kaatje, aangekleed, met haar zondags bloemenhoedje op, vloog op me toe, Toos zat op de schoot van Leentje Plas, die haar opgenomen had.

‘Dag Georgine.’

‘DagAlf.’

Ik dorst haar niet aankijken. Als we elkander in de ogen gezien hadden zouen we beiden gehuild hebben, zou de scène wanhopiger geweest zijn. ‘Ome, we gaan uit, Toos en ik.’

‘Ga je uit?’

‘Ja, Tosie en ik. Ben ik netjes, ome ?’

‘Nou!’

‘En ikke ome?’

‘Jij óók, Toos.’

‘Wil u een koppie koffie meneer ?’ vroeg juffrouw Perron.

‘Dank u.’

Ik ging naast Georgine zitten, haar hand in mijn hand, Ka op mijn knie. Er kwam een stilte van lang drensend klokkegetik. Georgine bleef zonder spreken, stil wit - Leentje Plas keek mij aan met dik-rode ogen, juffrouw Perron schuchter, verlegen, zat bij de klok.

‘We gaan rije ome met pappa...’ zei Ka vrolijk.

‘Zo!’

‘Hij kwam ons hale in een rijtuig, ome, en toen kwam er pelisie... en zó’n boel mense... en nou komt ie wéér... niewaar mamma?... niewaar mamma?’

‘Niet zóveel prate,’ zei ik met beverige stem.

‘Ik heb de kleertjes vast ingepakt,’ fluisterde juffrouw Perron, ‘jammer dat de koffers er nog niet zijn... nou is er maar zo’n béétje linnegoed, niewaar... van Tosie haast helemaal niks... van Ka maar twee hemme-tjes en een paar schone sokke.’

‘Wat leg ie nou te kutkauwen!’ viel Leentje Plas uit. ‘Daar mot die sodemieter dan maar zelf voor zorge. Licht dat ie wat doet, die.,.’

Ze hield zich in, waarschijnlijk voelend hoe wreed schelden nu was.

‘Ik meen dat er nog wat zakdoekies in de kast ligge,’ zei Georgine, lichtschuw kijkend naar juffrouw Perron bij de klok.

‘Nee. Ze legge d’r niet.’

‘Op de bovenste plank... En legt daar nog niet een schone smul?’ Juffrouw Perron liep de alkoof in, scharrelde in de donkere voorkamer.

367