Kamertjeszonde

‘Nou dan.^{5 C}U... u... u...⁵

‘Hè, ze weet het niet meer, ome. Zal ik het es doen ?⁵

‘Nee. Toos moet het doen. Zeg maar de eerste regel.⁵

‘D⁵r ware drie eendjes in een pontje... Nou, weet je het nou verder, To-

sie?⁵

‘Ja. Jd-a-a! Jd, kind,⁵ zei Toos beledigd en met het eiermondje begon ze:

Z)⁵r waren es drie eendjes op een pontje *t Ene biette Bontje,

V Tweede dat biette...

bontje...⁵

‘Ja, kind. Ik weet het wel!⁵

Het tweede dat biette Gontje En *t derde klisklasklepeldeklontje En dat vond es een klontje En die wou niet geve an Bontje

‘God, god, wat ben jij toch óók een engel van een kind,⁵ zei Georgine Toos ineens beetpakkend en haar vertroetelend.

‘Ik ben nog niet klaar, mamma!⁵

‘Ze is nog niet klaar! Wat ben je toch dom Georgine! Hoor je dat dan niet! Ze is nog niet klaar!⁵ ‘...Enne toen... enne toen:

En toen nam Bontje een steen,

En gooide d^r mee naar klisklasklepeldeklontjes been,

Wel foei, Bontje1 zei Gontje,

Neem jij een steen?

En gooi je d’r mee na klisklasklepeldeklontjes been

‘Prachtig! Heel mooi!⁵

‘En nou ikke een versie, hé ome ?⁵

‘Ja. Nóu Ka!⁵

Ons aankijkend met haar teerblauwe ogen, lacherig, draaiend met het pinkje, haar teer pinkje, zei ze hiix versje, het versje dat ons deed denken, aan de benauwde angstnachten toen ze ziek lag.